Het was me wat.

Onderweg naar Milaan leek net een trip naar Japan. We hadden in totaal 12 uur nodig om in Milaan te geraken. Van vertraagde treinen, naar gemiste aansluitingen tot een gerateerde vlucht die uiteindelijk laat op de namiddag uiteindelijk nog genomen kon worden.

Milaan zelf was prachtig, maar weerom vermoeiend. Meer in een latere blog. Onze terugreis was weer eentje om in ons persoonlijk recordboek te plaatsen. Tot en met de vlucht alles ok, maar eens in België werden we geconfronteerd met het openbaar vervoer dat ik nog altijd een warm hart toedraag. Toch lijkt me het niet onlogisch om de frustraties de vrije loop te laten. Vertraging op vertraging en met als kers op de taart een verschrikkelijke realiteit….een ‘persoonsongeval’ net voor het station van Mol. Iemand vond dat het tijd was om te gaan.

Eerst liet ik het met maar over me heengaan, maar later op de dag kreeg ik toch dat onbehaaglijke en droeve gevoel dat er iemand beslist had om uit het leven te stappen, door op een druilerige koude dag het spoor als zijn laatste stop te beschouwen. Droevig en treffend.

Advertenties

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: